4f/f (107)

بJames Hull

در ابتدا، پس از قرار دادن یک کلاه سخت روی سر، ما در طول پل متحرک دارای کف آهنی سوراخ دارای قدم زدیم و داخل موسسه هنرمعاصر شدیم.

با ورود به ساختمان ، احساس کردم که از قسمت بالای سمت چپ ساختمان وارد شدهایم، بجای آنکه از سمت جلوی اصلی ساختمان وارد شوند، یعنی از جائیکه آب قرارداشت.

اما احتمالا دلیل اینگونه وارد شدن، این است که باید هر دفعه نیمی از ساختمان را طی کرد، تا اینکه بتوان به درب اصلی وارد شد.

راههای ورودی از زیر لبه ی پشتی راه پله های کف تئاتر قراردارد و سپس بسمت ناحیه اصلی پذیرش ساختمان وارد می شویم جائیکه خیلی از لحاظ دیدن زیبا می باشد.

اولین برداشت : خیلی جالب است ! باز بودن فضای ساختمان و توانایی دیدن اطنراف اولین طبقه و خارج از آب که بوسیله یک آسانسور کاملا زیبا ، شکل گرفته بود.

بعد از گذشتن از قسمت کلاسیک دارای انعکاس صوت، کوشش برای دیدن بعضی چیزهایی که این ساختمان ایجاد میکند وبخصوص در تماس با هنرهای حاضر در بوستون انجام گرفت.

آیا این ساختمان واقعی است؟ استخر آب و چراغهایی که به تمام فضای ورودی پوشانده می شود. یک آسانسور شیشهای ، بازدید کنندگان را به قسمت بالایی اصلی یا به فضای اصلی ساختمان انتقال میدهد جائیکه واقعا برنام ساختمان می تواند به آسانی به قسمت های ساختمان دست یابد.

اما بعنوان یک نصب کننده موزه باستانی و موزه های کتاب من بی صبرانه مشتاق دیدن و ساختمان اصلی بودم، یعنی دیدن دو گالری 200/8 فوت مربعی در طبقه چهارم.

من با عجله از کنار دو طبقه آزمایشگاه یادگیری و مغازهها گذشته، بدون اینکه از دوربینی استفاده کنم، چرا که من آنجا بودم تا بتوانم به نصب کردن کمک کنم. نه اینکه تصویر بگیرم.

من هنر نصب بارانداز (لنگرگاهی) را که در این ناحیه نصب شده بود را مورد ارزیابی قرار دادم و همین طور اتقا کاری را که واقعا خیلی زیبا بود و جائیکه آماده میشود که در آن هنر به نمایش گذاشته شود.

قسمت غربی دو طبقه اولیه ، آنجایی است که با سقفهای بلند و مدور پوشانده شده و از آنجا میت وان فضای تئاتر و شیشه خارجی لنگرگاه را به سادگی مشاهده کرد.

یک طبقه به بالا رفتیم و به قسمت فضای شیشه ای باز ساختمان رسیدیم و روی محوطه 325 صندلی فضای تئاتر نشتیم .

تداوم فضای داخلی هم ر اههای خروجی به پله هایی ختم می شود که در جلوی آب قرار داشتند و باعث احساس فضای غیر منتظرانه بزرگی می شوند.

من بسیاری از این منظره هایی که با نور افشانی خاموش و روشن میشدند و همین طور قسمتهای پشتی لنگرگاه را مشاهده کردم. پلکان و راهرو دارای مجسمههایی هستند، تصاویر فلزی ساخته دست بشر را که به سمت بدنه اصلی ساختمان قرار داشته و چنین بنظر میرسد که بوسیله James Turrel نصب شدهاند طبقه دیگر بالایی، کافه تریا قرارداد که بوسیله فضای جلویی تئاتر حمایت می گردد.

این فضاها خیلی مجلل بودند: 5 اتاق سبز رنگ ، با 3 حمام و 1 سقف روبازی که قسمت اجرایی را در بر می گرفت. من بعدا این ساختمان را از نزدیک بازدید کردم و مقایسههای کوچکی را انجام دادم. که این قسمت جایی است که دفاتر و کتابخانه قرار گرفته است. قسمت خارجی دفاتر ، دارای درهای جابجا شوندهای بودند، درهایی که در قسمت ساختمان قدیمی ICA قرار داشتند و پنجرههایی که دارای شیشههای جذاب اتاق کنفرانس بودند. بخش مرکزی ارتباطی ساختمان که در زیر کف ICA های 80 فوتی قرار گرفته است، این را نشان میدهد که معمار ساختمان دارای استعداد بالایی بود و توانسته آنچه را که میخواهد را خلق کند و چنین فضایی را ایجاد کند.

آب ، لبه جلویی منظره اتاق را پر میکند و احساس آویزان شدن را میتوان احساس و لمس کرد. پلهها و صندلیها مانند یک سالن کنفرانس با ابعاد متوسط قرار گرفتند.

شما از طریق آسانسور مرکزی که در ورودی قرار دارد، جائیکه میتوانید منظره داخلی و همین طور دو طبقه تئاتر را ببیند، به این فضا وارد شوید.

درن هایت ما به گالری غربی بسیار معروفی که دیوارهای دخلیاش برای نمایشهای عالی طراحی شده بودند، وارد شدیم. این فضا بزرگ بود و بصورت کاملا زیبا طراحی شده بود که سقف آن بوسیله نور طبیعی تزئیین شده بود و به سمت ابعاد کوچکتر این فضا کشیده میشود. سقف ساختمان بطور کامل در آن زمان نصب نشده بود. بنابراین ساختار ساختمان بیش از آنکه در هنگام نمایشگاه دیده شده بود، نمود داشت.

سقفهای رشتهای این مستطیل بزرگ بوسیله نورهای طبیعی بیشتری روشنایی داشتند. ترکیب چراغهای مصنوعی و طبیعی موجود نشانه یک تکنولوژی بالایی از نور افشانی DIA تبود چیزی که زیباترین نورها را در یک موزه ایجاد کرد. اتصال دو گالری غربی و شرقی ، گالری طویلی را تشکیل داده است، که تصویر پنجره اش در طبقه سوم ، آب نما دیده میشود. این منطقه ای است که جشن ها در آن برنامه ریزی می شدند. جائیکه بنظر میرسد واقعا برای هنرهای نمایشی مناسب نیست و این احساس را ایجاد میکند که شما در یک سقف روباز و یا چادر قرار دارید.

پیمان کار قسمت گالری غربی ، کسی بود که سقف های ICA را با رنگهای خاکسری روشن جلا داده بود ، که اینطور بنظر می رسد که این قسمت در فضای قدیمی قرار دارد، تجهیزات الکتریسیته و سایر امکانات قرار گرفته روی دیوار با هم ادغام شده اند. این فضا جایی است که جایزه نهایی ICA را نمایش و مجموعه دائمی آنهارا به نمایش می گذارد. قسمت بیرونی آمفی تئاتر معمولا محل صرف نهاد پیمان کاران است و فضای مناسبی است دارای میزهای چوبی و پیاده رو این ناحیه بهترین مکان برای قدم زدن است، بسمت قسمت انتهایی شمالی ساختمان، قسمت انتهای جنوبی یا درب ورودی . من فکر میکنم خیلی خنده دار است ، اگر تشما از پله بالا بروید جایی که ورودی موزه نیست، این پله فقط برای مواقع اورژانس از داخل ساختمان طراحی شده است .

اما مشکلی که به راحتی ایجاد شده بود که این پلهها کمبود واقعی را در این ناحیه بوجود آورده بودند، جاییکه طراحی شده تا مردم بتوانند از آن لذت ببرند، از مناظر آبی اش استفده کنند بدون اینکه مالک آن باشند.

این ناحیه پله های بزرگی را که در منطقه Queens نیویورک دیده بودم اما با یک منظره زیبا، بخاطر می آورد.

با تبریک به کلیه افراد مسئول ICA : Macomber ،Skanska and Diller Scofidio+Scofido امیدوارم که این ساختمان به موقع تمام شود. ما صد سال برای دیدن موزه هنرجدید بوستون انتظار کشیدیم ، می توانیم برای چند هفته دیگر نیز منتظر بمانیم .

---